Ince kalpli dondurmaci
Arkadaşım Gayle dört yıldan bu yana kansere karşı yaşam
mücadelesi veriyordu.
Diğer arkadaşlarımla birlikte onu ziyarete gittiğim bir gün
çocukluk düşlerimizden söz ediyorduk. Gayle başını pencereye
doğru çevirdi. Gözleri çok uzaklarda, sesi sitem dolu
“Ben, kumandalı, kırmızı bir oyuncak arabamın olmasını
isterdim hep, ama doğum günümde ne istediğimi söylersem;
dileğimin gerçekleşmeyeceği korkusuyla hiç kimseye
söyleyememiştim bunu. Bu nedenle de asla radyolu, kırmızı
bir oyuncak arabam olmadı.” dedi.
Gayle’i ziyaretimden bir kaç gün sonraydı. Çok sevdiğim
dondurmayı almak için sırada beklerken birden dondurmacının
vitrinindeki kırmızı oyuncak arabayı gördüm.
Yanına da bir not iliştirilmişti:
"Dondurmanızı alırken vereceğimiz kuponu doldurmayı
unutmayın, belki de çekiliş sonunda bu kumandalı araba sizin
olabilir."
Hemen Gayle’in sözleri geldi aklıma. Bir kaç hafta boyunca
sürekli dondurma alıp, verdikleri kuponları doldurdum. Hiç
bir çekilişte de kazanamadım. Bu kırmızı arabayı mutlaka
Gayle’e almalıydım.
Dördüncü haftanın sonunda artık çekilişte kazanmaktan
ümidimi yitirmiştim.
Dükkan sahibi ile konuşarak bana bu arabalardan bir tanesini
satmalarını rica ettim.
Dükkan sahibi dört haftadır hergün dondurma alıp, kuponları
doldurduktan sonra büyük bir heyecanla çekiliş sonuçlarına
baktığımın gözünden kaçmadığını söyledi.
Ardından da gözlerimin içine bakarak:
"Söyler misiniz, neden bu kadar çok istiyorsunuz bu arabayı
?" diye sordu.
Gözlerimden süzülen yaşlara aldırmadan ona arkadaşımdan söz
ettim. Çok etkilenmişti.
"İstediğiniz oyuncak arabayı verdiğiniz adrese göndereceğim"
dedi.
Yazdığım çeki masanın üstüne bırakarak , büyük bir
mutlulukla evime geldim.
Ertesi günü Gayle’i ziyarete gittiğimde gözleri ışı ışıldı.
Elindeki kırmızı oyuncak arabayı göstererek küçük bir çocuk
heyecanıyla:
"Bak" dedi. "Bunca yıl bekledim ama nihayet dileğim
gerçekleşti, hem de tam istediğim gibi !"
Ertesi günü postacı bir zarf uzattı elime. Açıp okumaya
başladım:
"Sevgili Bonnie, annem ve babam da kanserdi ve ikisinide,
altı ay gibi kısa bir sürede kaybettim. İkisi içinde çok
çabaladım ama doğrusu dostlarımın sevgisi ve cömertliği
olmasaydı hiç bir şey yapamazdım. Gerçek dostlarım olduğu
için kendimi hep şanslı hissettim. Gayle’de senin gibi bir
dostu olduğu için çok şanslı. En iyi dileklerimle. Norma"
Dondurma dükkanının sahibiydi mektubu yazan. Benim masasına
bıraktığım çek de zarfın içindeydi.
Bonita L. ANTICOLA
